Karin Amatmoekrim

Terug in Amsterdam - en blij toe. New York bleek zelfs voor een stadsmens als ik soms een beetje teveel van het goede. Teveel mensen, teveel auto’s, te Amerikaans. Las Vegas daarentegen was wel leuk, voor die ene dag dat we er doorbrachten. Las Vegas?

Ja, ja. Neonlichten, de Eiffeltoren en the Little Church of the West. Wat er precies is gebeurd, laat ik iemand anders liever vertellen. Mijn lief is er in elk geval doodmoe van. Zijn telefoon gaat voortdurend af, naast me op tafel. Hij heeft niets in de gaten. Op de bank bijkomen van alle avonturen en de jetlag - soms is het nodig.

Jan bleek een zeldzaam aardige taxi chauffeur. En van de dame bij Delta Airlines kreeg ik drie stoelen, zodat ik languit kon liggen. Ik zag er zeker moe uit.

Ook hier in New York gaat alles zoals ik het had gehoopt. Ik wijs op het Guggenheim, waar een belachelijk sterke tentoonstelling loopt van de Chinees Cai Guo-Qiang, waarin schoonheid en geweld hand in hand gaan. Een aanrader. Het MoMA viel tegen, maar er was één installatie die ik me altijd zal herinneren. Ik kreeg het er Spaans benauwd van. Rodney Graham liet een filmprojector lopen met stills van een typemachine. Tien minuten lang gebeurde er niets op de film. Geen toets werd aangeslagen. Graham, zo las ik op het kaartje, wil een hommage brengen aan prachtig vervaardigde apparatuur - de Victoria 8 filmprojector en de Rheinmetall typemachine. ‘Two obsolete technologies facing off.’ Voor mij verbeeldde het de staat van niet-schrijven, de geblokkeerde geest. Het writers block luguber in beeld gebracht. Na tien minuten begon het in de film te sneeuwen. De typmachine verdween langzaam onder een laag wit. Ik ben geschokt de zaal uitgevlucht.

Jan pikt me morgenochtend om half zeven op.

Ik heb hem van taxivoordelignaarschiphol.nl als taxi chauffeur aangewezen gekregen. ‘taxivoordelignaarschiphol.nl’ moet wel de mac daddy van slecht bedachte URLs zijn.

Ik hoop dat Jan goed gemutst is. Om zes uur op te moeten staan is al zwaar genoeg. Hoewel er natuurlijk weinig te klagen is, als je vertrekt voor een bezoek van twee en een halve week aan New York.

Ah, New York. De stad die me het langverwachte slot akkoord van het nieuwe boek moet leveren. De stad die ik lang heb verwaarloosd (verdomde surf trips). Nu ik het erover heb; New York was vroeger vooral de stad van de muziek. En dan met name van Nas. Een Grote Rapper. Met een van zijn nummers ga ik vanavond slapen: ‘Rappers I monkey flip em with the funky rhythm I be kickin/ Musician, inflictin composition/ of pain I’m like Scarface sniffin cocaine/ Holdin a M-16, see with the pen I’m extreme’.

De eerste regels van A New York State of Mind. Was jarenlang een lijflied. Minus de cocaine, maar met dat over die extreme skills van zijn pen. Rappers. Daar wil je nog wel eens tegenop kijken.

Ik ben nu al in een New York state of mind. Binnenkort hopelijk een kort verslag van het feitelijke verblijf.

Ik zeg: Jan, waar blijf je!