Vandaag opent de expositie van literair fotografe Keke Keukelaar in de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Keukelaar legde Amsterdamse en New Yorkse schrijvers vast. Mijn portret hangt er ook tussen. Zelf nog niet gezien, dus erg benieuwd naar het resultaat. Maar met een indrukwekkende staat van dienst als die van Keukelaar, weet ik me in vaardige handen. Meer Keke vind je hier.
Onlangs werd ik geïnterviewd door Radio FunX. Baby Lee kletste lekker mee. Klik hier voor het hele gesprek (1 uur).
Tussen Amsterdam en New York bestaat er van oudsher een soort bloedverwantschap.
Wie de verbintenis tussen de twee steden werkelijk wil ervaren moet naar het Amsterdam-New York Festival komen. Drie dagen lang komt er een stevige New Yorkse wind van over de oceaan gevlogen: wat is de aantrekkingskracht van beide steden, waarom worden ze door schrijvers en kunstenaars over de hele wereld bezongen, is New York nog steeds een beetje Nieuw Amsterdam, of is alle Nederlandse invloed verdwenen?
Het zijn niet de minsten die hierover komen vertellen: Dirk van Weelden, Jaap Jacobs, Martine Gosselink, Jan Tromp vergelijken het oude en nieuwe New York. Sacha de Boer portretteerde kunstenaars die van New York naar Amsterdam zijn gekomen en vice versa. Ze gaat met twee van hen, Eddie Woods en Karen Birnholz in gesprek over de invloed van de stad op hun werk. Joost Zwagerman, Jonathan van het Reve, Hagar Peeters, Karin Amatmoekrim, Nathaniel Rich en Binnie Kirshenbaum beschrijven een hele stad aan de hand van één bijzondere locatie.
Amsterdam New York Festival: 18 - 20 december, de Balie, Amsterdam.
Het complete programma lees je op slaa.nl.
Ramses is dood. Lang leve Ramses.
Hier nog een keer de column die ik voor nrc.Next over Shaffy schreef.
Ik zou, net als Ramses, naar jongelui glimlachen
Ik woon tegenover een verpleeghuis. Het is een statig gebouw met een groot terras langs het water. In de vooravond dommelen de bewoners er in gemakkelijke stoelen weg. Ik ben ook wel eens binnen geweest. Ze hebben een mooie, lichte aula. Als je omhoog kijkt, zie je door het glazen plafond de wolken langs glijden.
De bewoners hebben hun eigen, vaste plek in de buurt. Voor de ingang van het huis zit bijvoorbeeld vaak een man zonder benen, zijn rolstoel op de rem. Hij rookt als een schoorsteen en kijkt elke voorbijganger net zolang aan totdat deze hem groet. Ook is er een nijdige zwarte man, ook in rolstoel, die al vloekend stoepen en bruggen trotseert. Als iemand behulpzaam toesnelt, slaat hij kwaad om zich heen en zegt dat hij geen hulp nodig heeft. Een keer fietste ik voorbij toen hij net bovenaan een brug stond. Hij rolde er met een noodvaart vanaf. Ik was doodsbang dat hij over de kop zou slaan, maar hij hield stand. Toen hij mijn bezorgde blik ving, riep hij; “Waar bemoei je je mee!” Ik fietste snel door.
Ik heb ook een lievelingsbejaarde. Het is een man die op terrasjes in de buurt koffie drinkt, meestal alleen. Hij heeft een lieve, beetje afwezige blik. Gisteravond at ik met mijn schoonmoeder een pizza in een restaurant om de hoek, en de lieve meneer zat er ook. Hij knikte, als altijd, heel vriendelijk naar me.
“Dat is Ramses Shaffy,” zei mijn schoonmoeder. Ik zei dat ik hem niet had herkend. “Hij was vroeger een mooie man, hoor. Een kop vol haar, had-ie.” Ik keek naar mijn lievelingsbejaarde. Hij is grijs, en bijna kaal. Thuis zocht ik hem op met Google. Ik las dat hij een vol leven had. Hij won prijzen, voer met een bootje door de grachten, scoorde veel hits. En nu is hij heel ziek, begrijp ik. Het maakt me een beetje verdrietig. Net als aan die andere opa’s uit het tehuis, ook aan die nijdige, die op iedereen scheldt, ben ik aan hem verknocht geraakt.
Natuurlijk benijd ik hem niet, zo ziek als hij is. Maar toch lijkt het me wel wat; je oude dag te slijten in een fijn tehuis vol kleurrijke figuren, terug te kunnen kijken op een mooi leven. Ik zou, net als Ramses, vanaf een terras naar jongelui glimlachen en denken; geniet er maar van, mijn kind. Voor je het weet is het voorbij.