Uitgeverij 521

boek_knipper21.jpg

‘Het lukt me niet meer me zelf te voelen, zo vergeten ben ik. Bestaan dat zich zelf voelt bestaan, is het enige werkelijke dat in me is achtergebleven. Ik gaap, zacht en nadrukkelijk. Niemand.’
– Jean-Paul Sartre, Walging

Het knipperleven is een document van het snelle leven van twintigers in de moderne consumptiemaatschappij. Een groep die staat voor de maakbaarheid van het leven: carrière, muziek, vrienden en seks zijn zaken die iedereen kan krijgen. Tegelijkertijd – en belangrijker – neemt Het knipperleven een filosofisch standpunt in waarbij egoïsme gezien wordt als de bron van menselijk gedrag.

In een directe, dwingende, maar nergens zwaarmoedige stijl ontvouwt Amatmoekrim een geheel eigen visie op menselijk gedrag.

Uit: Het knipperleven

Fragment
De volgende tekst is een fragment uit Het knipperleven. Niets hiervan mag zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur of de uitgever gekopieerd worden.

De aanhoudende hitte van de afgelopen dagen heeft plaatsgemaakt voor een miezerig regentje. Ik sta voor de spiegel en zoek een passende jas bij de kleren die ik aan heb. Over een kleine drie kwartier word ik verwacht bij een openluchtevenement. De muzikanten die hier zullen optreden, delen het idee dat ze met hun muziek een arm verhongerend land in Afrika wat op kunnen beuren. Tegelijkertijd kan het publiek zich even van whopper menu en nieuwe Eminem cd’s losrukken om gemiddeld 2,5 minuten aan stervende kinderen te denken. Maar voordat ik kan vertrekken, moet de bovenbuurvrouw haar peuter op te halen. Ze heeft hem een halfuur bij mij gestald omdat ze een salontafeltje moest ophalen en dat niet kon doen met junior achter op de fiets.
Ik kijk op mijn telefoon voor de tijd, loop naar de televisie en hurk vervolgens bij het kleine jongetje neer. Hij zit naar Hamtaro te kijken, een populaire tekenfilmserie met lelijke hamsters die door alle kinderen van over de hele wereld in het hart zijn gesloten. De peuter maakt geen seconde zijn blik los van het beeldscherm en zijn mollige handje plakt tegen zijn kin terwijl hij aan een koekje sabbelt dat ik hem net gegeven heb. Ik kijk naar zijn armpjes met de zachte huid, de bolling van zijn wangen en de lange wimpers die regelmatig een fractie van een seconde neer- en weer opslaan. Ik vraag me af of dit kind al groot genoeg is om angst te kennen. Ik weet nog dat ik als kind bang was voor monsters. Eigenlijk dacht ik daarbij niet aan monsters of heksen of moordlustige dwergen, maar aan buitenaardse wezens. Mijn angst was niet dat zij onder mijn bed lagen of in de kast aan de binnenkant van de deur zaten te krabben, maar ik was bang dat als ik aan ze dacht ze me zouden vinden. Want waarom zouden ze uit die miljoenen kinderen juist mij uitkiezen om allerlei gruwelijkheden mee uit te halen? Omdat ík aan ze dacht. Mijn gedachtegolven zouden ze naar mij toe lokken, hun radar zou bij mij uitslaan. Ik moest dus niet aan ze denken, dat was gevaarlijk. Maar probeer maar eens iets verbodens uit je gedachten te bannen. Dat kan niet. Ik heb me jarenlang verraden gevoeld door mijn eigen geest. Ik kon met geen mogelijkheid het nadenken stoppen. Toen ik ouder en minder angstig werd, was ik nog steeds niet opgepikt door die wezens. Mijn teleurstelling was net zo groot als mijn opluchting. Ik – mijn gedachtewereld – maakte geen deel uit van een groter geheel. Niemand hoorde mij denken, zelfs niet de hoogbegaafde, met psychische radars uitgeruste aliens.
Ik dacht alleen, ik was alleen.
Het is toen nooit in me opgekomen dat die wezens mij misschien wel hoorden, maar geen interesse hadden om me op te pikken.
De voorbel kondigt de komst van de buurvrouw aan. Ik aai de peuter over zijn hoofdje en doe de televisie uit. Als hij vragend naar me opkijkt, met het begin van verontwaardiging in zijn ogen, til ik hem op. ‘Onthoud het maar goed, kleintje,’ fluister ik in zijn oortje, terwijl we naar de voordeur lopen. ‘Je vertelt jezelf je leven. Niemand luistert namelijk met je mee.

Recensies

Over Het knipperleven schreef de pers:

‘Het knipperleven maakt indruk (…)een ontluisterende snapshot van haar adolescente geestesgesteldheid (…) ze schrijft direct, precies en dwingend.’
Vrij Nederland

‘Een veelbelovend debuut (…). Uitermate boeiend leesvoer.’
De Ware Tijd

‘Een veelbelovend debuut: vlot en met herkenbare stem geschreven, goed opgebouwd en even compromisloos als bevredigend afgerond. (…) Het knipperleven is kort, heftig en goed.’
Spits

‘Amatmoekrim slaagt erin om met veelal rake observaties, in een vlotte stijl met een overheersende oprechte toon, te boeien.’
Spunk.nl

‘Het debuut van deze Amsterdamse van Surinaamse afkomst is net even wat scherper dan al die anderen. (…) Daartussen prikt Amatmoekrim vakkundig een hele hoop ballonnen door.’
Metro

Voor een ‘nieuw Nederlands talent’ schrijft (Amatmoekrim) nu al stukken beter dan menige ‘oud Nederlands talent’. (…) Dit smaakt naar meer.’
Boekgrrls.nl

‘Wat een boek! Mooi, indrukwekkend.’

Blend