Maandag 15 maart luister je natuurlijk live naar het gesprek tussen mij en Stuart Rahan op Radio mArt. Het begint om 22:00 uur en als ik mijn gebabbel een beetje binnen de perken weet te houden, zijn we om 23:00 uur weer klaar. We geven ook nog eens boeken weg, wat vind je daar van. Dus hop; TV uit, radio (of computer) aan.
Er is (al veel te) veel gezegd over het al dan niet slagen van de multiculturele samenleving. Komende zondag 21 februari poogt De groene Amsterdammer nieuwe inzichten te krijgen met een programma rondom de thema’s integratie, Amsterdammer-zijn en literatuur. Ik ben uitgenodigd om iets te zeggen over hoe het debat mijn werk beïnvloedt. Heb ik daar überhaupt iets zinnigs over te vertellen? Ik vraag het me soms af. Literatuur overstijgt de meeste verschillen wel. Dat is althans de bedoeling. Of is dat ijdele hoop? Kom, wat zegt Winne (een van de fijnste Nederlandse rappers van het moment) ook weer in zijn laatste track? En wat ik praat / is wat iedereen verstaat
Zo is het. Klik hier maar voor het hele verhaal. Waren we allemaal als Winne, dan zou het er heel anders aan toegaan in Nederland. Toch maar naar die masterclass, dus. Een beetje liefde verspreiden. En hoop. Winne komt weliswaar niet, maar er zijn wel veel culturele en politieke zwaargewichten. Is ook leuk.
Wat: Masterclass Samenleving en Politieke Participatie door Tofik Dibi
Gesprek o.l.v. Xandra Schutte (hoofdredactrice De groene Amsterdammer). Bijdragen van Guilly Koster, Karin Amatmoekrim en Mustafa Stitou.
Wanneer / waar: zondag 21 februari 2010, 14:00 uur. Verzetsmuseum Amsterdam.
Want dan presenteer ik het programma ‘Hervonden held: Anton de Kom’ in de Balie. Het is een rijke opzet, met bijdragen van de biografen van Anton de Kom (Rob Woortman en Alice Boots), de dichter Antoine de Kom, hoogleraar West Indische Letteren Michiel van Kempen en oud-directrice van het Institute Neerlandaise in Parijs; Rudi Wester. Laat je inlichten over een van de best bewaarde geheimen in de Surinaamse geschiedenis. En vertel me na afloop vooral hoe ik het deed als gespreksleider; het is een rol die ik niet vaak aanneem. Oh, en hier kan je kijken naar die enkele keer dat ik het eerder deed.
Hervonden held; Anton de Kom - woensdag 17 februari 2010
Met Rob Woortman, Michiel van Kempen, Rudi Wester, Antoine de Kom. Gesprek: Karin Amatmoekrim. Aansluitend de documentaire ‘Wij slaven van Suriname’ (Frank Zichem, 1999).
Aanvang 20:00 uur, De Balie Amsterdam
Afgelopen zaterdag 16 januari trad ik op bij Winternachten in Den Haag. Dat is dus een oude lezing. Nieuw, en een stuk relevanter om op deze plek aan te kondigen, zijn de volgende optredens.
17 februari, 20:00 uur, de Balie, Amsterdam
Een programma dat fantastisch belooft te worden. Met een documentaire over Anton de Kom, een interview met de schrijvers van de onlangs uitgekomen biografie, een lezing van prof. Michiel van Kempen. En dat de presentatie in handen van Amatmoekrim is - dat is natuurlijk de kers op de sorbet.
Verhalenkring Podium Kwakoe
21 februari, Amsterdam. ism De Groene Amsterdammer
Meer dan een derde van de Amsterdammers valt af te vinken als niet westerse allochtoon. Ik val daar ook onder. Verrijken we de boel of passen we ons gewoon lekker aan? En waarom lust ik, die toch al een poos hier woon, nog steeds geen haring? Daar gaan we het dus over hebben in de verhalenkring van Podium Kwakoe.
Interview De Ware Tijd
zaterdag 23 januari
Ga er maar eens lekker voor zitten. Zaterdag staat er een kort interview met Amatmoekrim in de boekenbijlage van de Ware Tijd. Kopje thee erbij, lekker.
Vandaag opent de expositie van literair fotografe Keke Keukelaar in de Openbare Bibliotheek Amsterdam. Keukelaar legde Amsterdamse en New Yorkse schrijvers vast. Mijn portret hangt er ook tussen. Zelf nog niet gezien, dus erg benieuwd naar het resultaat. Maar met een indrukwekkende staat van dienst als die van Keukelaar, weet ik me in vaardige handen. Meer Keke vind je hier.
Onlangs werd ik geïnterviewd door Radio FunX. Baby Lee kletste lekker mee. Klik hier voor het hele gesprek (1 uur).
Tussen Amsterdam en New York bestaat er van oudsher een soort bloedverwantschap.
Wie de verbintenis tussen de twee steden werkelijk wil ervaren moet naar het Amsterdam-New York Festival komen. Drie dagen lang komt er een stevige New Yorkse wind van over de oceaan gevlogen: wat is de aantrekkingskracht van beide steden, waarom worden ze door schrijvers en kunstenaars over de hele wereld bezongen, is New York nog steeds een beetje Nieuw Amsterdam, of is alle Nederlandse invloed verdwenen?
Het zijn niet de minsten die hierover komen vertellen: Dirk van Weelden, Jaap Jacobs, Martine Gosselink, Jan Tromp vergelijken het oude en nieuwe New York. Sacha de Boer portretteerde kunstenaars die van New York naar Amsterdam zijn gekomen en vice versa. Ze gaat met twee van hen, Eddie Woods en Karen Birnholz in gesprek over de invloed van de stad op hun werk. Joost Zwagerman, Jonathan van het Reve, Hagar Peeters, Karin Amatmoekrim, Nathaniel Rich en Binnie Kirshenbaum beschrijven een hele stad aan de hand van één bijzondere locatie.
Amsterdam New York Festival: 18 - 20 december, de Balie, Amsterdam.
Het complete programma lees je op slaa.nl.
Ramses is dood. Lang leve Ramses.
Hier nog een keer de column die ik voor nrc.Next over Shaffy schreef.
Ik zou, net als Ramses, naar jongelui glimlachen
Ik woon tegenover een verpleeghuis. Het is een statig gebouw met een groot terras langs het water. In de vooravond dommelen de bewoners er in gemakkelijke stoelen weg. Ik ben ook wel eens binnen geweest. Ze hebben een mooie, lichte aula. Als je omhoog kijkt, zie je door het glazen plafond de wolken langs glijden.
De bewoners hebben hun eigen, vaste plek in de buurt. Voor de ingang van het huis zit bijvoorbeeld vaak een man zonder benen, zijn rolstoel op de rem. Hij rookt als een schoorsteen en kijkt elke voorbijganger net zolang aan totdat deze hem groet. Ook is er een nijdige zwarte man, ook in rolstoel, die al vloekend stoepen en bruggen trotseert. Als iemand behulpzaam toesnelt, slaat hij kwaad om zich heen en zegt dat hij geen hulp nodig heeft. Een keer fietste ik voorbij toen hij net bovenaan een brug stond. Hij rolde er met een noodvaart vanaf. Ik was doodsbang dat hij over de kop zou slaan, maar hij hield stand. Toen hij mijn bezorgde blik ving, riep hij; “Waar bemoei je je mee!” Ik fietste snel door.
Ik heb ook een lievelingsbejaarde. Het is een man die op terrasjes in de buurt koffie drinkt, meestal alleen. Hij heeft een lieve, beetje afwezige blik. Gisteravond at ik met mijn schoonmoeder een pizza in een restaurant om de hoek, en de lieve meneer zat er ook. Hij knikte, als altijd, heel vriendelijk naar me.
“Dat is Ramses Shaffy,” zei mijn schoonmoeder. Ik zei dat ik hem niet had herkend. “Hij was vroeger een mooie man, hoor. Een kop vol haar, had-ie.” Ik keek naar mijn lievelingsbejaarde. Hij is grijs, en bijna kaal. Thuis zocht ik hem op met Google. Ik las dat hij een vol leven had. Hij won prijzen, voer met een bootje door de grachten, scoorde veel hits. En nu is hij heel ziek, begrijp ik. Het maakt me een beetje verdrietig. Net als aan die andere opa’s uit het tehuis, ook aan die nijdige, die op iedereen scheldt, ben ik aan hem verknocht geraakt.
Natuurlijk benijd ik hem niet, zo ziek als hij is. Maar toch lijkt het me wel wat; je oude dag te slijten in een fijn tehuis vol kleurrijke figuren, terug te kunnen kijken op een mooi leven. Ik zou, net als Ramses, vanaf een terras naar jongelui glimlachen en denken; geniet er maar van, mijn kind. Voor je het weet is het voorbij.
Soms (heel, heel soms) krijgt je werk een recensie die in je stoutste dromen nog niet voorkwam. Dat is hieronder het geval. Knijp me maar niet.
‘Niets zo mooi als een boek dicht te slaan en te kunnen zeggen: dit is gewoon steengoed. En zeker als een auteur met zo’n boek een onverwachte richting inslaat. (…) Nu is Karin Amatmoekrim toch al geen auteur die haar vleugels liet vastprikken met knopspelden. Ze debuteerde in 2004 met Het knipperleven over een terminaal zieke vrouw die zich afvraagt hoe ze haar omgeving moet confronteren met haar droevige laatste boodschap. Twee jaar later kwam Amatmoekrim met haar grote familieroman Wanneer wij samen zijn, het relaas van generaties Javanen aan beide zijden van de oceaan – door de Nederlandse pers schandelijk verwaarloosd. En nu is er Titus, waarmee de schrijfster in het hoofd kruipt van een man die net zijn bloedmooie vrouw heeft verloren. (…) Maar het belangrijkste is toch dat zij een bijna Camus-achtig wereldbeeld neerzet in al bijna even Camus-achtige heldere zinnen. En mij dunkt: een vergelijking met een reus als de Franse existentialist moet men niet lichtvaardig maken. Bij Amatmoekrim is die vergelijking niet lichtvaardig.
Met Suriname, met de roots van de schrijfster, met haar etnisch of culturele gebondenheid heeft de roman zowat niets te maken (al speelt de huidskleur van de hoofdpersoon wel een rol). Het verhaal speelt zich af in Amsterdam, Kopenhagen, Barcelona en New York. Met een volstrekte vanzelfsprekendheid eigent de auteur zich een wereld toe die groter is dan wat besloten ligt in dat soms zo claustrofobische woord ‘afkomst’. En zo moet het ook. De wereld voor jonge mensen is veel groter dan wat er in dat ene woord besloten ligt. Dat lijkt zo voor de hand liggend, maar is het niet. (…) Het is goed om te zien dat er ook auteurs zijn die er blijk van geven dat een schrijver zich elke verhaalstof in elke setting mag toeëigenen. Mits je maar verdomd goed schrijft. Zoals Karin Amatmoekrim.’
Michiel van Kempen
Daags na mijn terugkeer uit New York zal ik naar het exotische Nijmegen afreizen voor het Wintertuinfestival. Hugo Brandt Corstius heeft een uitdaging voor me klaar liggen; ik moet een verhaal ‘met literaire beperking’ schrijven. Als dat maar goed gaat.
Het programma van het festival vind je hier. En ja, ik kijk scheel op die auteursfoto
Wintertuinfestival Nijmegen
met: Hugo Brandt Corstius, Joke van Leeuwen, Saskia de Coster, Karin Amatmoekrim en anderen.
vrijdag 27 november 2009, om 20:45 uur.