De schildpad en de vrouw

2008

luchtkasteel.jpg

Deze ets hangt in het Escher Museum in Den Haag. De naam: Luchtkasteel (1928). Het beeldt een schildpad af, met op zijn rug een vrouw.

Ik bedacht dat men niet zo lang geleden geloofde dat de aarde een platte schijf was, gedragen door een reusachtige schildpad. Ik bedacht ook, dat als ik een verhaal bij dit werk zou hebben, het ongeveer zo zou gaan:

De schildpad en de vrouw

Ze verleidde de schildpad om haar mee te voeren. Het idee om hun verantwoordelijkheid af te leggen – zij de zorg voor haar ziekelijke, oude man, hij de letterlijke last van de wereld – was van zo’n hemelbestormende romantiek dat de schildpad toegaf. Ze klom op zijn rug, beetje bij beetje. Hoe meer de wereld wegschoof, hoe meer plek er voor haar was om te staan. Toen zij uiteindelijk alle plaats van de wereld had, zonk de aarde niet zoals ze verwacht hadden. Zij zweefde weg. Eerst was er een stomme verbijstering. Toen besefte de vrouw pas waarvan ze zich had ontdaan. Toen begreep ook de schildpad wat zijn keuze had ingehouden. Een vrouw die spijt had voor hem te hebben gekozen. Een weg die hij niet meer terug kon gaan. Zij hief haar armen. Niet ten hemel, maar ter aarde, die zich zacht deinend op de wind boven hen bevond. De schildpad schudde zijn eeltige kop en voelde hoe de eeuwigheid aan zijn poten trok.

Andere posts...