Recensie Groene Amsterdammer

2009

Die rare Titus die een hoer aan de haak slaat en met haar de wereld afreist – ik begon van hem te houden.

groene.jpg

Jawel, mijn Titus heeft zijn eerste bespreking binnen. En, niet geheel onbelangrijk, het is een mooie recensie! In De Groene Amsterdammer van deze week, door Kees ‘t Hart.

In het kort;

Karin Amatmoekrim trok zich niks aan van wat wel en niet past in de literaire krabbenmand en ging aan de slag. Laat ik er in ieder geval geen doorsnee verhaaltje van bakken, moet ze hebben gedacht, dus geen sentimenteel gelukkig einde, geen oeverloos gesnotter, niet al te veel bespiegelingen over dood en leven. Die erfgenaam heet dus Titus en hij is zwart (…). Dit geeft de schrijfster een kans allerlei onnadrukkelijke kwesties aan te kaarten rondom wit en zwart. Geen gejammer, geen gezeur, maar wel observaties en kleine gesprekken. Het mooiste tussen de witte portier van een New Yorks hotel en Titus. Ze praten op lichte toon over vooroordelen en ineens worden de verschillen tussen deze twee mensen volstrekt helder, zonder dat Amatmoekrim het allemaal nog een keer uitlegt. Ze neemt haar lezers gelukkig volstrekt serieus. (…) Amatmoekrim schreef een waagstuk. Ze kruipt onvervaard in de huid van Titus, ze maakt zich volkomen geloofwaardig een mannenleven en een mannenblik eigen (…). Ik begon sterk sterk mee te leven met die rare Titus die een hoer aan de haak slaat en met haar de wereld afreist. Ik begon van hem te houden, bedoel ik, en tegelijkertijd zag ik de ambitie die deze schrijfster voortjoeg over de baren van de literaire wereldzeeen.

Lees het complete artikel op de site van de Groene. Inclusief de puntjes van kritiek – die ik hier natuurlijk weg heb gelaten!

Andere posts...